Specjalny mosiądz

Mosiądz ołowiowy
Ołów jest w rzeczywistości nierozpuszczalny w mosiądzu i rozprowadza się na granicach ziaren w stanie swobodnych cząstek. Ze względu na strukturę, mosiądz ołowiowy występuje w dwóch postaciach: α i (α+β). Ze względu na szkodliwe działanie ołowiu, mosiądz ołowiowo-alfa-alfa charakteryzuje się bardzo niską plastycznością w wysokich temperaturach, dlatego można go odkształcać jedynie na zimno lub wyciskać na gorąco. (α+β) Mosiądz ołowiowy charakteryzuje się dobrą plastycznością w wysokich temperaturach i nadaje się do kucia.

Mosiądz cynowy
Dodanie cyny do mosiądzu może znacząco poprawić odporność stopu na działanie wysokiej temperatury, zwłaszcza jego odporność na korozję wywołaną przez wodę morską, dlatego mosiądz cynowy nazywany jest „mosiądzem marynarskim”.
Cyna może rozpuszczać się w roztworze stałym na bazie miedzi i wzmacniać roztwór stały. Jednak wraz ze wzrostem zawartości cyny w stopie pojawia się krucha faza r (związek CuZnSn), która nie sprzyja odkształceniu plastycznemu stopu. Dlatego zawartość cyny w mosiądzu cynowym wynosi zazwyczaj od 0,5% do 1,5%.
Powszechnie stosowanymi mosiądzami cynowymi są HSn70-1, HSn62-1, HSn60-1 itd. Pierwszy z nich to stop alfa, charakteryzujący się wysoką plastycznością i możliwością obróbki ciśnieniowej na zimno i na gorąco. Stopy dwóch ostatnich gatunków mają strukturę dwufazową (α+β) i często zawierają niewielką ilość fazy r. Plastyczność w temperaturze pokojowej nie jest wysoka i można je odkształcać jedynie na gorąco.

Mosiądz manganowy
Mangan jest bardziej rozpuszczalny w litym mosiądzu. Dodanie od 1% do 4% manganu do mosiądzu może znacznie zwiększyć wytrzymałość i odporność stopu na korozję bez utraty jego plastyczności.
Mosiądz manganowy ma strukturę (α+β), a powszechnie stosowany jest mosiądz HMn58-2, którego parametry przetwarzania ciśnieniowego w warunkach zimnych i gorących są całkiem dobre.

Mosiądz żelazny
W mosiądzu żelazowym żelazo wytrąca się z cząsteczkami fazy bogatej w żelazo, które pełnią funkcję zarodków krystalizacji, rozdrabniając ziarna krystaliczne i zapobiegając wzrostowi ziaren rekrystalizowanych, poprawiając w ten sposób właściwości mechaniczne i parametry procesowe stopu. Zawartość żelaza w mosiądzu żelazowym wynosi zazwyczaj poniżej 1,5%, jego struktura jest (α+β), charakteryzuje się wysoką wytrzymałością i udarnością, dobrą plastycznością w wysokich temperaturach i może być odkształcany w niskich temperaturach. Powszechnie stosowanym gatunkiem jest Hfe59-1-1.

Mosiądz niklowy
Nikiel i miedź mogą tworzyć ciągły roztwór stały, co znacznie rozszerza obszar fazy α. Dodatek niklu do mosiądzu może znacząco poprawić odporność mosiądzu na korozję w atmosferze i wodzie morskiej. Nikiel może również podwyższyć temperaturę rekrystalizacji mosiądzu i sprzyjać tworzeniu się drobniejszych ziaren.
Mosiądz niklowy HNi65-5 ma jednofazową strukturę α, która charakteryzuje się dobrą plastycznością w temperaturze pokojowej i może być również odkształcana w wysokich temperaturach. Należy jednak ściśle kontrolować zawartość ołowiu w domieszce, w przeciwnym razie znacznie pogorszy to podatność stopu na obróbkę plastyczną na gorąco.